رباعی شمارهٔ ۴۶۴

در این شعر، شاعر از درمان دردهایش با اندیشه‌های عادی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که در عشق، نباید تنها به آرزوها اکتفا کرد. او به محبوبش می‌گوید که اگر او طلب جان کند، برای عشق‌اش نمی‌تواند به فکر جان برای خود باشد. در واقع، شاعر از عمق عشق و فدای خود برای محبوب سخن می‌گوید.