رباعی شمارهٔ ۴۶۲

در این بیت، شاعر به احساس خود نسبت به رقیب و طعنه‌های دیگران اشاره می‌کند. او می‌گوید که از ترس رقیب و نظرات دیگران ساکت مانده و نشسته است، اما نمی‌تواند آرزوی معشوق را فراموش کند یا از دل خود بیرون کند. این بیانگر شدت احساس عاشقانه‌اش است که حتی در شرایط سخت هم نتوانسته از آن بگذرد.