رباعی شمارهٔ ۴۵۸

در این شعر، شاعر به بی‌مهری و بی‌احساسی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عادت او به ظلم و بی‌رحمی است. شاعر خود را به عنوان یاری با حسن نیت معرفی می‌کند و می‌گوید که می‌داند چگونه باید با او رفتار کند. در واقع، او از رفتار ناپسند معشوقش آگاه است و به شیوه خوب خود در مقابل این بی‌رحمی ها تأکید می‌کند.