رباعی شمارهٔ ۴۵۷

این ابیات بیانگر احساس عمیق درد و غم شاعر است. او از لحظه‌ای که با غم و اندوه روبرو شده، هر لحظه دلتنگی و اشتیاق به معشوق به جانش فشار می‌آورد. شاعر احساس می‌کند که از آستان معشوق دور مانده و نمی‌تواند غم‌هایش را از چشمانش پنهان کند.