رباعی شمارهٔ ۴۵۶

این ابیات از شاعر بیانگر درد و رنجهای عمیق اوست. او از عواطف شدید و بی‌پایانی صحبت می‌کند که در زندگی‌اش احساس می‌کند. خصوصاً احساس ناامیدی و ناراحتی از این که با وجود عشق و علاقه به کسی، نمی‌تواند او را ببیند. این حسرت و شوق دیدار، برای او سوزنده‌تر از هر درد دیگری است.