رباعی شمارهٔ ۴۵۵

شاعر در این اشعار به لحظه‌ای اشاره می‌کند که شخصی محبوب یا مهم در زندگی‌اش به میدان آمد. آن روز برای شاعر بسیار مهم و تاثیرگذار بود، چون با یک جمله یا رفتاری، اثر عمیقی بر روح و جان او گذاشت و او را تحت تأثیر قرار داد. شاعر بیان می‌کند که این عشق و احساس او را مانند یک غلام درآورده و به او تعلق دارد.