رباعی شمارهٔ ۴۵۲

در این شعر، شاعر احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او خود را مانند گنجی در دل خاک، هم پیدا و هم پنهان می‌بیند. همچنین، او به شمعی در فانوس تشبیه کرده که همواره روشن است، اما در عین حال ممکن است تحت تأثیر شرایطی قرار بگیرد. در نهایت، شاعر خود را شبیه بید مجنون در چمنی توصیف می‌کند که به نوعی در حال تهی شدن و پیشرفت معکوس است. این اشعار نشان‌دهنده تنهایی و درگیری‌های درونی شاعر است.