رباعی شمارهٔ ۴۵۱

در این ابیات، شاعر از ترس خود صحبت می‌کند. او به دیگران می‌گوید که نباید گمان کنند او از مرگ و دنیای پس از آن می‌ترسد. او معتقد است که مرگ حقیقتی‌ست و باید از آن هراسی نداشته باشد، اما در عین حال از وابستگی به خود و جانش می‌ترسد. این نشان‌دهنده تضاد بین پذیرش مرگ و ترس از از دست دادن وجود خود است.