رباعی شمارهٔ ۴۴۹

در این شعر، شاعر از حالت عشق و وابستگی‌اش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر ساقی (معبود یا معشوق) به او شراب ندهد، او می‌میرد. همچنین اگر ساغر (جام) از دستش بیفتد، باز هم به مرگ نزدیک می‌شود. شاعر تأکید می‌کند که هر کس با پر شدن پیمانه‌اش جان می‌دهد و او نیز با تهی شدن پیمانه‌اش، به مرگ نزدیک است. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده‌ی شدت احساسات و وابستگی‌های عاطفی شاعر است.