رباعی شمارهٔ ۴۴۷

شاعر در این بیت بیان می‌کند که هرچند از نظر احساساتی آزار بیشتری می‌بیند، ولی کمتر آزار می‌رساند. همچنین او احساس تنهایی بیشتری می‌کند، در حالی که به وفاداری خود ادامه می‌دهد. در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که هر چه به دیگران وفادارتر باشد، در چشم آن‌ها به نظر کمتر ارزشمند می‌آید.