رباعی شمارهٔ ۴۴۶

این شعر به احساس عمیق وابستگی و عشق شاعر به معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که از خاک در عشق و اقامت او جدا نخواهد شد و نمی‌تواند از درد و غمش رها شود. او از معشوق می‌خواهد که پرده از چهره‌اش کنار بزند تا جمالش را ببیند و از حسرت دیدن آن زیبایی در قیامت نجات یابد.