رباعی شمارهٔ ۴۴۲

در این ابیات شاعر به بیان عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که در سفر، معشوق همسفر اوست و در زندگی روزمره نیز، او آرامش‌دهنده و یار اوست. در واقع، هر جا که برود، تنها معشوقش در نظرش است و هیچ کس دیگری برایش اهمیتی ندارد.