رباعی شمارهٔ ۴۳۷

در این شعر، شاعر از خستگی و سعی خود در جستجوی معشوق صحبت می‌کند. او تلاش کرده و دویده، اما بی‌رحمی دوری معشوق را تجربه کرده است. در نهایت، او تصمیم می‌گیرد که در خانه بنشیند و آرامش بگیرد.