رباعی شمارهٔ ۴۳۴

برداشت: هیچ‌کس هرگز شکست نخورده است؛ منظورم این است که هیچ دلی از من آزرده نشد تا زمانی که من وجود داشتم.

برداشت: خوشحالم که چشمم به عیب‌ها بی‌توجه است و نمی‌توانم آن‌ها را ببینم. این باعث شادی من است که حسود نیستم و خودم را در مقایسه با دیگران کم ندارم.