رباعی شمارهٔ ۴۳۳

این ابیات بیانگر این هستند که گوینده همواره به دیگری وابسته بوده و از او جدا نبوده است. او به نوعی وجود خود را در وجود معشوق می‌بیند و وجودش را به نور و ذات معشوق نسبت می‌دهد. به عبارت دیگر، گوینده احساس می‌کند که در عمق وجود خود، وجود دیگری را در بر دارد و این وابستگی دلیل خوشبختی‌اش است.