رباعی شمارهٔ ۴۳۰

این ابیات بیانگر احساس بی‌کسی و طرد شدن شاعر است. او می‌گوید اگر مردم مانند او باشند، او را به مانند سگی از در به در خواهند راند. و اگر بخواهند که او را از درون به بیرون بکشند، سزاوار آتش زدن خواهد بود. به طور کلی، شاعر به ناامیدی و سرنوشت تلخ خود اشاره می‌کند.