رباعی شمارهٔ ۴۲۹

در این شعر، شاعر احساساتی عمیق و عاشقانه را بیان می‌کند. او می‌گوید که به گونه‌ای دگرگون شده است که کسی نمی‌تواند او را ببیند و او تنها می‌خواهد در کنار محبوبش باشد. او محبوبش را همچون خورشید می‌داند و خود را به مانند ذره‌ای که به خورشید وابسته است، توصیف می‌کند. این بیان نشان‌دهنده وابستگی و عشق عمیق او به معشوق است.