رباعی شمارهٔ ۴۲۷

شاعر در این ابیات expresses the deep desire و longing برای معشوق خود را بیان می‌کند. او در تلاش است که به حقیقت عشق دست یابد و در این راه از خود بی‌خود شده و به مرحله‌ای از دیوانگی رسیده است. در این مسیر، او به خاطر عشقش از صحبت کردن و تفکر منطقی دور شده و خود را به کام احساسات و عشق سپرده است.