رباعی شمارهٔ ۴۲۶

شاعر در این ابیات به ارتباط عمیق خود با معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که چون به خاک معشوق تبدیل شده، پاک و بی‌غم شده است و غم هرگز به او نزدیک نمی‌شود. در نهایت، او بر این باور است که غمناک شدنش هیچ تأثیری بر معشوق ندارد.