رباعی شمارهٔ ۴۲۴

در این شعر، شاعر از نداشتن علامت یا نشانه‌ای (عود) برای بیان احساساتش حرف می‌زند و به جای آن از چیز دیگری (چوب بید) استفاده کرده است. او به توصیف ظاهری خود اشاره می‌کند و به رغم ناامیدی، از امید و پیروی از دستورات معشوقش سخن می‌گوید. شاعر به این نتیجه می‌رسد که با وجود مشکلات، همواره امید وجود دارد.