رباعی شمارهٔ ۴۲۳

این ابیات نشان‌دهنده‌ی دغدغه‌های شخصی فردی است که در حال تفکر درباره‌ی ایمان و دین خود است. او احساس می‌کند که باید به گرد ایمان بیفتد و از برخی اعمال خود پشیمان شود، اما در عین حال از جنس خاک کلیسا و آب شراب است و خود را کافرتر از آن می‌داند که بخواهد مسلمان شود. این جملات نشان‌دهنده‌ی نارضایتی و سردرگمی او در موضوعات مذهبی است.