رباعی شمارهٔ ۴۲۲

شاعر در این ابیات به خداوند می‌گوید که اگرچه گناهان زیادی انجام داده، اما به خوبی می‌داند که این گناهان تنها بر خودش آسیب رسانده است. او از هر چیزی که با رضایت خداوند مخالف بوده، بازگشته و به توبه پرداخته و نسبت به اشتباهاتش احساس پشیمانی می‌کند.