رباعی شمارهٔ ۴۲۱

در این شعر، شاعر به مظلومیت و ناپاکی‌های بینش خود اشاره می‌کند. او از یک سو بر سر مزار و یاد عزیزان خود به غارت‌گری می‌پردازد و از سوی دیگر، به نیت پاک خود در انجام عبادت‌ها اذعان می‌کند. در نهایت، او به مناسبت روزه‌داری در ماه رمضان، نماز را بدون طهارت ادا کرده و از این موضوع ابراز شرم می‌کند. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده تضاد میان نیت‌های انسانی و اعمال ناپسند است.