رباعی شمارهٔ ۴۱۶

در این ابیات شاعر از گناهانی که انجام داده سخن می‌گوید و از خداوند درخواست عفو و بخشش دارد. او به یاد می‌آورد که خدا وعده داده در وقت ناچاری دست او را بگیرد و اکنون احساس می‌کند که دیگر عاجزتر از این نمی‌تواند باشد و بنابراین به امید بخشش الهی متوسل شده است.