رباعی شمارهٔ ۴۱۴

در این چند خط، شاعر به تأملی درباره زندگی و افکارش می‌پردازد. او می‌گوید چیزهایی که نوشته است، باید حک شده و ماندگار باشند، اما آنچه که برداشت کرده و گرفته، فقط سرگردانی و بیهودگی است. همچنین به اشتباهات و باطل بودن پنداشت‌هایش اشاره می‌کند و در نهایت می‌گوید که عمرش را به هدر داده است.