رباعی شمارهٔ ۴۱۳

در این ابیات، شاعر بیان می‌کند که در راه شناخت و دانش تلاش زیادی کرده و در میان عالمان به دنبال علم رفته است. اما وقتی که حقیقت را کاملاً درک کرده، متوجه شده که در واقع چیزی را نمی‌شناسد و هنوز به شناخت واقعی نرسیده است.