رباعی شمارهٔ ۴۱۰

در این شعر، شاعر از عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که حتی اگر او را از سر تا پا پاره کنند، همچنان به عشق محبوبش موجود خواهد شد. عشق او به معنای زندگی‌اش است و این عشق، او را زنده نگه می‌دارد و به او هویت می‌بخشد. او می‌خواهد با این عشق، شادی را تجربه کند یا حتی غم را، زیرا عشق او را به سمت وجود حقیقی‌اش می‌کشاند.