رباعی شمارهٔ ۴۰۹

برداشت: بر طبق این بیت، وجود نور و روشنایی وجود انسان در دنیای عدم آشکار شده و این واقعیت به گونه‌ای است که فقط افراد خاصی می‌توانند آن را درک کنند. در واقع، این روشنایی و حقیقت در حال نمایان شدن است، اما فقط برای کسانی که به آن آگاهی و درک دست یافته‌اند قابل مشاهده است.

برداشت: حق را از عالم جدا مکن، زیرا که عالم خود حقیقت است و حقیقت در عالم وجود دارد.