رباعی شمارهٔ ۴۰۵

در این شعر، شاعر به دلش توصیه می‌کند که در برابر مشکلات و بلایای عشق، صبر و شکیبایی داشته باشد. او از دل می‌خواهد که به جای ایجاد فتنه و دردسر، با مشکلات عشق کنار بیاید و به احساساتش توجه کند، حتی اگر این احساسات سخت و آزاردهنده باشد. در پایان، شاعر تأکید می‌کند که باید جان و دل خود را برای عشق بگذارد.