رباعی شمارهٔ ۴۰۴

این شعر به مفهوم وجود و خیر و شر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که هر جا وجود دارد، نعمت و خیر وجود دارد و انسان باید بداند که شر از عدم ناشی می‌شود. در واقع، هرچیزی که شر است، به دلیل غیر وجودی است و این نشان می‌دهد که جوهره وجود همیشه خیر است.