رباعی شمارهٔ ۳۹۵

این شعر درباره کسی است که به عشق و زیبایی خوبان دل بسته و از مهر و محبت آنها جدا نمی‌شود. او در زیبایی و ظرافت چهره گل، معنا و روح خود را می‌بیند و عشقش تا قیامت همچنان به آن گل وابسته خواهد بود. از این شعر می‌توان فهمید که عشق عمیق و ماندگار است و اثر آن تا ابد دوام خواهد یافت.