رباعی شمارهٔ ۳۹۳

در این ابیات شاعر از عشق و yearning صحبت می‌کند. دست محبوب که به ناز بر زلفش می‌زند و چشمی که با زیبایی‌اش دل را شاد می‌کند. اما با غیبت محبوب، شاعر چشمش بسته و دلش در عذاب است و آن دست که می‌توانست آرامش دهد، اکنون به سینه‌اش ضربه می‌زند. این ناپیوستگی و درد ناشی از دوری را به تصویر می‌کشد.