رباعی شمارهٔ ۳۸۸

در این ابیات شاعر به خداوند خطاب می‌کند و می‌گوید که اگر بخواهد به او فضل کند، او هیچ نگران از اوضاع دنیا نیست و اگر بخواهد بر اساس عدالت عمل کند، به سرعت نابود خواهد شد. او بارها با تضرع از خدا درخواست می‌کند و به ناپایداری و بی‌ناچیزی خود که از خاک است اشاره می‌کند و می‌پرسد که از یک مشت خاک چه کاری برمی‌آید.