رباعی شمارهٔ ۳۸۷

در این بیت، شاعر به زیبایی و پاکی عشق واقعی اشاره می‌کند که از آلودگی نیاز و خواهش‌های دنیوی فاصله دارد. او می‌گوید که عشق حقیقی تنها متعلق به خود خداوند است و اگر ما و دیگران از میان برداشته شویم، این عشق همچنان مورد توجه و تماشای خداوند خواهد بود. به عبارت دیگر، عشق الهی مستقل از وجود انسان‌هاست.