رباعی شمارهٔ ۳۸۶

در این شعر، شاعر به معبود پاک و خالق هستی اشاره می‌کند و می‌گوید که همه موجودات در انتظار قطره‌ای آب هستند که نشانه‌ای از رحمت خداوند است. شاعر از خدا می‌خواهد که سقای آسمان را به لطف خود فرمان دهد تا آب بر روی زمین و خاک خشک بریزد و حیات را بازگرداند.