رباعی شمارهٔ ۳۸۳

در این شعر، شاعر به عمق علاقه و عشق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که در جستجوی عشق تنها دوست را می‌بیند و هیچ‌کس دیگری را شایسته‌ی عشق نمی‌داند. هرگاه زیبایی و حسن موضوع عشق را فرا می‌گیرد، دل او نیز به شدت تحت تأثیر عشق قرار می‌گیرد. به طور کلی، این ابیات تجربه‌ی شدید و ناشی از عشق را بیان می‌کنند.