رباعی شمارهٔ ۳۷۸

در این شعر، شاعر به این موضوع می‌پردازد که خودسوزی و آسیب‌زدن به خود را به دشمنی با خود تشبیه می‌کند. او می‌گوید که هیچ کس جز خودش دشمن او نیست و از دست خود و رفتارهایش نالان است. به عبارتی، فرد باید به خود و کارهایش توجه کند و از آسیبی که به خود می‌زند، آگاه باشد.