رباعی شمارهٔ ۳۷۶

شاعر در این بیت، حالتی را توصیف می‌کند که در خانه نشسته و به گناهان خود فکر می‌کند. دلش گرفته است، اما ناگهان صدایی به او می‌گوید که نگران نباشد و هر کس باید به فکر خود باشد. این پیام به او آرامش می‌دهد و نشان می‌دهد که هر کسی باید به مسائل خود توجه کند.