رباعی شمارهٔ ۳۷۴

در این شعر، شاعر از احوالات شدید و پیچیده‌ی خود در هنگام شب صحبت می‌کند. او به حالت جنون‌آمیز خود و تأثیر عمیق خیال معشوقش اشاره می‌کند. در این شب، احساسات و تصوراتش به شدت به او هجوم آورده و او را به نوعی دیوانگی دچار کرده است. همچنین، شاعر بیان می‌کند که اگر خیال معشوقش نمی‌رسید، ممکن بود جانش در این حالت عاطفی بروز کند.