رباعی شمارهٔ ۳۷۳

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که دلش به خاطر عشق معشوق پر شده و اگر تو نبودید، آن را به خون می‌آغشتم. در چشم شما، فقط شما هستید و اگر نبودید، به جریان جیحون (رودی بزرگ) می‌کشیدمش. او همچنین می‌گوید که امید به وصال شما جانش را زنده نگه‌داشته و اگر این امید نبود، به هر وسیله‌ای از تن خود خارج می‌شد.