رباعی شمارهٔ ۳۶۳

در این شعر، شاعر به آینه‌ای تشبیه می‌کند که نمایانگر حقیقت و صفات انسان‌هاست. او به این نکته اشاره دارد که وجود هر شخصی در حقیقت، بازتابی از ذات و صفات دیگران است. همچنین شاعر از خود می‌خواهد که ثبت کند کارهای نیک و بد همه افراد را، به مانند ضامنی برای نجات آنها. این ابیات به ارتباط بین انسان‌ها و تأثیراتی که بر یکدیگر دارند، پرداخته و بر اهمیت نیکی و شناخت ویژگی‌های همدیگر تأکید می‌کند.