رباعی شمارهٔ ۳۵۶

این شعر به احساس تنهایی و نیاز به کمک در زندگی اشاره دارد. شاعر از خداوند می‌خواهد که به او و کسانی که در سختی هستند، یاری برساند. او با تأکید بر اینکه حتی اگر فردی بی‌کس باشد، محبت و کرم خداوند می‌تواند تمام عالم را در برگیرد. در کل، این شعر دعا و امید به یاری الهی را بیان می‌کند.