رباعی شمارهٔ ۳۵۵

شاعر در این ابیات به دعا و درخواست از خدا می‌پردازد و از او می‌خواهد تا به او کمک کند. او می‌گوید که در دنیا هیچ‌کس را جز خدا ندارد و به فضل و کرامت الهی امیدوار است. همچنین اشاره می‌کند که دیگران ممکن است به اشخاص و مقامات خود افتخار کنند، اما او فقط به خداوند تکیه دارد.