رباعی شمارهٔ ۳۵۳

این شعر به اهمیت پندپذیری و بهره‌برداری از زمان اشاره دارد. شاعر از فرد می‌خواهد که قبل از مرگ فکری به حال خود کند و دو یا سه روز را به یادگیری و انس گرفتن با دنیا بگذراند. او دنیا را شبیه به یک زن پیر می‌داند که اگر انسان با آن انس نگیرد، هیچ استفاده‌ای از آن نخواهد کرد. به نوعی، شاعر به ما پیام می‌دهد که باید از تجربیات و عبرت‌ها بهره بگیریم.