رباعی شمارهٔ ۳۵۱

در این اشعار، شاعر به عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که دل او هیچگاه به غیر از مسیر عشق معشوق راه نخواهد رفت و جانش هم تنها از عشق سخن خواهد گفت. همچنین بیان می‌کند که عشق معشوق، دل او را به تلاطم و شور و شوق درآورده و هیچ مهر و محبت دیگری نمی‌تواند در آن جا بگیرد.