من بودم دوش و آن بت بنده نواز
از من همه لابه بود و از وی همه ناز
دربارهٔ این سروده
این ابیات شاعری را به تصویر میکشد که در یک شب عاشقانه با معشوقش گفتگو میکند. شاعر به رابطه عاشقانهاش اشاره میکند که در آن او با حالتی دلباخته و نازکدیده به بیان احساساتش میپردازد. اما شب به پایان میرسد و داستان عشقشان ناتمام میماند. این شعر نشاندهندهی پیچیدگی و زیبایی عشق و همچنین محدودیت زمان است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید
شب را چه گنه قصهٔ ما بود دراز