رباعی شمارهٔ ۳۴۶

در این ابیات گویا شاعر در حال بیان یک احساس عمیق است. او عمر خود را در خدمت کسی گذرانده و امید داشته که به او نزدیک شود و رازهایش را با او در میان بگذارد. اما ناگهان متوجه می‌شود که باوجود تلاش‌های بسیار، به آن شخص دسترسی پیدا نمی‌کند و بین او و دو جهان دیگر فاصله وجود دارد. این شعائر حسی از ناکامی و دوری را به تصویر می‌کشد.