رباعی شمارهٔ ۳۴۳

در این بیت، شاعر به گفتگو با دل، چشم و جانش اشاره می‌کند. دل از او می‌خواهد که کمتر به دنبال کباب باشد، چشم به دنبال سراب و جان به دنبال عشق می‌گردد. در نهایت، شاعر می‌گوید که در عالم عشق خیلی‌ها خراب و بی‌قرار هستند و نباید دنبال خرابی کمتر بروند، چون عشق خود دنیای پر از آشفتگی است.