رباعی شمارهٔ ۳۴۱

در این ابیات شاعر از حالت پریشانی و سرگشتگی خود صحبت می‌کند و از محبوبش می‌خواهد که به او کمک کند. او خود را مانند دیگران می‌بیند که در شرایط سخت، دستگیری دارند، اما او که بی‌سر و سامان است، نیازمند حمایت و پشتیبانی محبوب است.