رباعی شمارهٔ ۳۳۵

این شعر به زیبایی اشعه‌های نور خورشید و تاثیر آن بر دیدگان اشاره دارد. وقتی خورشید در آسمان نمایان می‌شود، نوری خیره‌کننده تولید می‌کند که باعث می‌شود با دور شدن از آن، چشم‌ها به شدت درخشش را احساس کنند. همچنین وقتی که خورشید از پشت ابرها بیرون می‌آید، به وضوح قابل رؤیت و بدون هیچ مانعی است.